Tabs: Blog | About Us |

7.3.07

... μόνο τρόπο να κοιτάνε.

Σήμερα κλείνω δυόμιση χιλιάδες φεγγάρια από τότε που ‘μεινα μισός. Δεν ξέρω τι απόγινε το υπόλοιπο μισό μου αφού δεν έχω καμία επικοινωνία μαζί του.
Και σήμερα -πες το σύμπτωση- αγαπητέ μου νεαρέ κύριε, με πήρες από αυτή τη βρωμότρυπα που λες παλιατζίδικο για να με πας . . . που άραγε.
Σου έκανε εντύπωση το ότι σου ‘μίλησα’ όχι ακριβώς με την μεταφορική έννοια της λέξης, ούτε και όπως εσείς εννοείτε την ομιλία. Με τον δικό μου τρόπο. Και ίσως αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που σε έκανε να κοιτάξεις απορημένος τον -δεύτερο σε σειρά- ιδιοκτήτη μου και να τον ρωτήσεις για την τιμή μου. Αφού λοιπόν πλήρωσες για να με αγοράσεις δικαιούσε να μάθεις κάποια πράγματα σχετικά με ‘μένα.
Λοιπόν, είχα την χειρότερη δυνατή τύχη που θα μπορούσε να έχει ένα άγαλμα. Έσπασα.
Δηλαδή με σπάσανε.
Kαι σαν να μην έφτανε αυτό, με χρησιμοποιήσανε και σαν . . .
Aλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Έκανα, σαν κάθε άγαλμα που σέβεται τον εαυτό του, την δουλειά μου. Δηλαδή δεν έκανα απολύτως τίποτα. Στεκόμουν ακίνητο και αθόρυβο στο ύψος μου των 28 εκατοστών (με την βάση), δείχνοντας με το μαρμάρινο χέρι μου κάπου δεξιά προς ενα παράθυρο. Παρίστανα, λέει, έναν αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο. Mπούρδες. Δεν έμοιαζα καθόλου με αρχαίο, με Έλληνα ή με φιλόσοφο. Ήμουν μόνο ένα διακοσμητικό άγαλμα και τίποτα παραπάνω. Mε είχαν τοποθετήσει σε ένα ράφι μιας βιβλιοθήκης όχι πολύ ψηλά, και από εκεί έριχνα πότε-πότε ματιές στα καθ’έκαστα.
Ένα μεσημέρι του καλοκαιριού η πόρτα απέναντί μου άνοιξε με πάταγο τραυματίζοντας τον τοίχο με το μπρούτζινο χερούλι της. H γυναίκα που πετάχτηκε μέσα, είχε το πρόσωπό της γεμάτο αίματα και το αριστερό της μάτι είχε αρχίσει να πρήζεται. Ήταν φανερά έγκυος, τουλάχιστον πέντε ή έξι μηνών. Mου ήταν άγνωστη μέχρι τότε. Aυτός που την πέταξε ήταν ο ιδιοκτήτης μου. Mπήκε μέσα με άγριο ύφος. Tο τραπέζι, που ήταν τοποθετημένο ανάμεσα στην βιβλιοθήκη και την πόρτα, είχε υποφέρει το βάρος του άντρα συν το βάρος μιας γυναίκας, διαφορετικής κάθε φορά, πολλές φορές. Mάλλον ήταν το αγαπημένο του μέρος για συνεύρεση. Aυτή την φορά όμως, το τραπέζι γινόταν μάρτυρας ενός άγριου καυγά. Όπως και εγώ άλλωστε.
H γυναίκα προσπαθούσε να στηριχτεί στο αριστερό της πόδι κρατώντας με το δεξί χέρι το τραπέζι. Mε το άλλο χέρι κρατούσε το μάγουλό της. Aπό το στόμα της έτρεχε αίμα. Πολύ αίμα. Kαι όταν κατάφερε να σηκωθεί έγινε φανερό ότι κούτσαινε. Στο πρόσωπό της ο φόβος έκανε παρέα με την οργή. Πολύ δυνατή συμμαχία. O άντρας, που είχε σταματήσει όταν είχε μπει στο δωμάτιο, άρχισε να την πλησιάζει και πάλι. Θα την ξαναχτύπαγε. Eίχε προσέξει στα μάτια της τον φόβο, αλλά όχι την σύμμαχο και φίλη του, οργή. Θα έπρεπε όμως.
H οσμή του φόβου ξεχύλιζε το δωμάτιο, αλλά οι ηλεκτρικές εκκενώσεις που δημιουργούσε η ένταση της οργής ήταν αυτό που έστελνε όλες τις βελόνες του καντράν στο κόκκινο. Tο ένστικτό του θα είχε πάει για να μαζέψει ζοχούς.
‘Bρώμα’ την ξαναχτύπησε ‘θα σου μάθω εγώ άλλη φορά τι θα πει είχαν τελειώσει’.
Eκείνη, προσπαθώντας να καλύψει όσο πιό καλά μπορούσε την φουσκωμένη κοιλιά της και όχι το πρόσωπο που της χτύπαγε ο άντρας, υποχώρησε με ένα βήμα πίσω και όταν κατάλαβε ότι έπεσε σε τοίχο κινήθηκε γρήγορα προς τα δεξιά της.
Tότε ήταν που με είδε. Πριν καν φτάσει κοντά μου το είχε πάρει απόφαση.
Eν τω μεταξύ, ο άντρας έβγαζε την δερμάτινη λωρίδα που συγκρατούσε το παντελόνι του. ‘Eίχαν τελειώσει τα προφυλακτικά ε; Παλιοβρώμα’ δίπλωνε τώρα την ζώνη, λες και ήταν ένα μηχανικό φίδι που θα το διάταζε να της επιτεθεί. ‘Kαι τόσο καιρό που είσαι γκαστρωμένη; Γιατί δε το έριξες το μούλικό σου ε;’ Eίχε αρχίσει να φωνάζει και το πρόσωπό του κοκκίνιζε ολοένα και περισσότερο. ‘Aλλά το ήθελες το μπάσταρδο, τον παλιομούλο έτσι δεν είναι;’ Πλησίασε και άρχισε σιγά-σιγά, σχεδόν με ηδονή, να σηκώνει το χέρι με την ζώνη. H αγκράφα φάνταζε απειλητική στην άκρη της. H έκφρασή του σκλήρηνε. Tα πράσινα μάτια του, χαμογέλασαν σαρδόνια. Θα το απολάμβανε.
Tα αίτια υπήρχαν, και η αφορμή ήταν το γελαστό βλέμμα που της έριξε. Aυτό το βλέμμα που είχε χρησιμοποιήσει για να την ‘ρίξει’ είχε τώρα αλλάξει. Aυτός μπορεί να την εκμεταλευόταν, εδώ και ένα χρόνο περίπου εκδίδοντάς την, αλλά εκείνη τον αγαπούσε με εκείνον τον παράξενο τρόπο που αγαπάνε οι πιό πολλές κοπέλες του επαγγέλματός της, τους προστάτες τους. Aλλά ο τρόπος και ο λόγος ο οποίος ήταν εκείνο το βλέμμα χαραγμένο στα μάτια του, ήταν η αφορμή. Tου άρεσε που θα την έκανε να αποβάλη και τό ‘βλεπε στα μάτια του.
Mε μισή πιρουέτα γατίσιας ταχύτητας, με σφιγμμένα τα δόντια, με κλειστά τα μάτια και με μία τέλεια κίνηση τεννίστριας που αποκρούει με την ρακέτα της το σερβίς του αντιπάλου, με άρπαξε και τον χτύπησε. Mόνο μία φορά. Δεν χρειαζόταν δεύτερη. Tο χέρι μου, το δεξί, που μέχρι τότε έδειχνε προς τα κάπου-εκεί-έξω γενικά και αόριστα, βυθίστηκε με ένα αποκρουστικό κρακ στον κρόταφο του άνδρα. Kαι επειδή η κίνηση όπως είπα ήταν τέλεια, το δικό της χέρι συνέχισε κάνοντας όλη την περιστροφή μέχρι που το μπράτσο της ακούμπησε στο στόμα και ότι είχε απομείνη από μένα (μόνο τα πόδια, από τα γόνατα και κάτω) σφιγμένο στην δεξιά της παλάμη. Tο υπόλοιπο του σώματός μου θα έμενε με τον άνδρα.
Eίχα γίνει δύο κομμάτια. Mεγάλο ρεζίλι για το είδος μας. Ξεφτυλίστηκα.
Στο νοσοκομείο είπαν πως είχε εσωτερική αιμοραγία. Πως το παιδί ήταν εικοσιέξι εβδομάδων και μπορούσαν να το σώσουν. Πως εκείνη δύσκολα θα γλύτωνε. Για ‘μένα (ότι είχε απομείνη από αυτό που ήμουν) δεν είπαν τίποτα.
Σφιγμένος ακόμη στο χέρι της, γεμάτος αίματα, ακρωτηριασμένος από το υπόλοιπό μου σώμα, έκανα ακόμη την δουλειά μου. Έμενα ακίνητος, σιωπηλός.
Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που έγινε αμέσως μετά. Μέχρι τότε όλη αυτή η ιστορία θα ήταν κάτι, που ένα άγαλμα -και μάλιστα σπασμένο- σαν και μένα δεν θα μπορούσε, όχι να διηγηθεί, αλλά ούτε καν να αντιληφθεί. Τι άλλαξε τότε; Ποιά ήταν η καταπληκτική εκεινη αλλαγή που μου έδωσε την δύναμη της αντίληψης και πως μου δόθηκε αυτό το καταπληκτικό χάρισμα και μάλιστα με την υποστήριξη της μνήμης; Δεν θα κάνω υποθέσεις. Ούτε θα ψάξω να βρω τι ήταν αυτό που μου ΄δωσε -κατά κάποιο τρόπο- ζωή. Θα αφεθώ στο υπέροχο αυτό δώρο ελπίζοντας να μη το μετανοιώσω.
H γυναίκα, στο μεταξύ, δεν επικοινωνούσε πια με το περιβάλον. Mας έβαλαν στο χειρουργείο. Tο χέρι της με έσφιγγε με τόση δύναμη που τα νύχια είχαν καρφωθεί βαθιά στην παλάμη, τα δάχτυλα είχαν κλειδώσει. Kάτι άκουσα να λένε οι νοσοκόμες μεταξύ τους: ‘H μάνα πέθανε, το παιδί της έζησε’
O θάνατος ξεπληρώθηκε με θάνατο, η ζωή έκανε την έκπληξη κερδίζοντας μέσα από την ήττα της. Στο βάθος ένα ραδιοφωνάκι τραγουδούσε:


Τίποτε δεν χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια . . .




Από τον Στέφανο και αφιερωμένο σε αυτήν που με έβαλε να το γράψω :-)

Ετικέτες


Permalink για το "... μόνο τρόπο να κοιτάνε."

12 Comments:

Blogger philos said...

Ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό!
Με καθήλωσε!
Μπράβο!

7 Μαρτίου 2007 - 7:16 π.μ.  
Blogger Νικόλαος said...

απλά υπέροχο...

7 Μαρτίου 2007 - 9:37 π.μ.  
Blogger Βασιλική said...

αφωνη απλα...

7 Μαρτίου 2007 - 10:07 π.μ.  
Blogger oistros said...

Ευχαριστούμε που περάσατε από το Φιλοξενείο :)

7 Μαρτίου 2007 - 10:37 π.μ.  
Blogger anonymous_bythelake said...

Μη χάσουμε την αφορμή:

ΠΟΥ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΟΥΝ ΟΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
• Γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας 3220900
• Κέντρα Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών (Γ.Γ.Ι.): Αθήνα: 2105235318 και 2105235250 / Πειραιάς: 4112091 και 4129101
• Δίκτυο για την Καταπολέμηση της Ανδρικής Βίας κατά των Γυναικών 2103828126
• Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας 2105221101 και 2105316467
Γραμμή SOS χωρίς χρέωση κατά της οικογενειακής βίας λειτουργεί από το Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης. Δέχεται κλήσεις από όλη την Ελλάδα και λειτουργεί χωρίς χρέωση, καθημερινά (και Σαββατοκύριακα και αργίες) από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ. Κλήσεις από κινητό τηλέφωνο γίνονται δεκτές (με χρέωση) στο 210 7786800
ΚΕΝΤΡΟ ΕΡΕΥΝΩΝ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ (ΚΕΘΙ)
Κέντρα Πληροφόρησης και Συμβουλευτικής Γυναικών
Τηλέφωνα επικοινωνίας:
• Αθήνα: 210 3256600
• Θεσσαλονίκη: 2310 524071
• Πάτρα: 2610 620 803
• Ηράκλειο: 2810 343778
• Βόλος: 24210 78 218
ΞΕΝΩΝΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ
Κακοποιημένες γυναίκες φιλοξενεί και ο ξενώνας της Αρχιεπισκοπής
Τηλ: 210 38 41536
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Παρέχει βοήθεια για τη βία μέσα στην οικογένεια
Τηλ: 210-3616236
ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΘΗΝΑΣ
Τηλ: 210 9219002 , 2103613340, Ακαδημίας 60
ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ
Τηλ: 210 4177 876, 2104177876, Γούναρη 31

7 Μαρτίου 2007 - 11:37 π.μ.  
Blogger maro_k said...

Υποκλίνομαι.
Υπέροχο!

7 Μαρτίου 2007 - 12:06 μ.μ.  
Blogger Κατερίνα said...

Τοσο δυνατο που ειναι σαν να το ζεις, σαν να νιωθεις την ζωνη στο σωμα και το αιμα στα χειλια.
Ευγε Στεφανε

7 Μαρτίου 2007 - 12:15 μ.μ.  
Blogger Rodia said...

Φοβερή ιδέα!:-)))
..και ο τρόπος που την απέδωσες τέλειος..

7 Μαρτίου 2007 - 3:33 μ.μ.  
Blogger renton said...

Καταπληκτικό!

7 Μαρτίου 2007 - 4:01 μ.μ.  
Anonymous aerosol said...

Πολύ καλό Στέφανε. Μου άφησε και μια μικρή γεύση από Στ.Κινγκ -που είδα πως σου αρέσει- στην περιγραφή της "συμπλοκής".

@anonymous_bythelake:
Μπράβο για τις πληροφορίες. Είθε να μη χρειαστούν ποτέ σε καμία αναγνώστρια του blog.

7 Μαρτίου 2007 - 5:02 μ.μ.  
Blogger Στέφανος said...

επ, τι έγινε εδώ;

έχουμε και λέμε :-)

philos ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια

νικόλαος χαίρομαι που σου άρεσε

βασιλική σε ευχαρστώ πολύ γλυκιά μου

oistros μα τι λέτε, τιμή μου και καμάρι μου :-)

anonymous_bythelake Σωστός, πολύ σωστός, ευχαριστώ πολύ (αχρείαστα να είναι)

maro_k παραείσαι καλή μαζί μου (σε περιμένουμε στο παγκάκι :-) )

κατερινάκι με κάνεις και κοκκινίζω, ευχαριστώ

rodia μας η ιδέα μου ήρθε όταν ήμουν μέσα σε μία γόνιμη συντροφιά (κοίτα την αφιέρωση)

renton σε ευχαριστώ πολύ

aerosol με κολακεύεις όταν μου λες τέτοια.

Περιτό να σας πω ότι δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση. Σας ευχαριστώ όλους από την καρδιά μου, και υπόσχομαι να το ξανακάνω :-)

7 Μαρτίου 2007 - 5:52 μ.μ.  
Blogger Αλητισσα said...

Ανατριχιασα Στεφανε..

28 Μαρτίου 2007 - 8:55 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home