Tabs: Blog | About Us |

2.3.07

Μπακουρο-blogo-φιλοι ή το ελιξήριον της νεότητος



στην Υπερβολίς




Είμασταν πέντε φίλοι. Πενταφιλία. Τα πέντε Φ. Σκορπίσαμε. Χαθήκαμε.Οι δύο εξαφανίστηκαν. Ο ένας δια της μεθόδου του αποθανείν. Ο έτερος ήπιε το εξαφανιζόλ και αγνοείται. Έμειναν τρεις. Δεκαπέντε χρόνους είχαμε να βρεθούμε και πέντε να επικοινωνήσουμε. Και μετά ήρθε το blogάρειν. Ο ένας άνοιξε πρώτος. Ο δεύτερος κόλλησε, άνοιξε κι αυτός. Έτσι γινόταν και παλιά, όταν η σπείρα έδενε ως πεντάλφα. Και ο τρίτος, ρίχνει κομμάντα καθημερινώς στα μπλόκια των δύο εταίρων ως ‘’αξιόλογος σχολιαστής’’ όπως τον χαρακτήρισε ο Κάπτεν-Κούκ.

Αχ αυτός ο Πήτερ Πάν… Τον είχα ιδεί το 1956 , Πήτερ Παν - Walt Disney, από τα πρώτα
Μίκυ-Μαους, όπως τα έλεγαν τότε, εποχή που όποιος είχε ραδιόφωνο άκουγε καθημερινά
‘’τα καβουράκια’’ του Τσιτσάνη και το άλλο σουξέ, το ‘’Γαρύφαλλο στ’ αφτί’’ του Χατζιδάκι,
που αργότερα αν δεν κάνω λάθος το αποκήρυξε, αλλά ο κόσμος είχε ξεσκιστεί να τα τραγουδάει,
όταν δεν κατέβαινε στην Ομόνοια να διαδηλώσει για το Κυπριακό. Εκεί δεν τραγουδούσε,
φώναζε μόνον τα συνθήματα, ο Μίκης δεν είχε ανατείλει ακόμα, ούτε και ο
Kάρολος. Orff.
Εμένα πάντως, μετά που είδα τον Πήτερ Πάν, με έτρεχε η μάνα μου στους δερματολόγους,
είχα ξύσει απ’ όλα τα Χριστουγεννιάτικα αστεράκια του δέντρου τη χρυσόσκονη και την
έτριβα στα μαλλιά όπως ο Πήτερ Πάν και χτύπαγα τα πόδια στο τσιμέντο περιμένοντας
να πετάξω. Αχ, Rosebud

Που θέλομεν τώρα να καταλήξομεν, και να πούμε τι? Είμασταν πέντε. Τον καιρό του Μάη
του ’68, όταν ο Κον-Μπέντιτ προετοίμαζε το αισχρό του μέλλον, η Οριάνα Φαλάτσι
την χλευώδη υστεροφημίαν της, ο Φιντέλ Κάστρο τον αιματηρόν του εναγκαλισμόν
μετά του Παπός, οι Μπήτλς την Γιόκο Όνο, και μόνον ο Μάο, άξιος οδηγητής, προέβλεπεν
ορθώς το μέλλον και κολυμβών ως Γιέζους Κρίστους Σούπερ στάρ άνωθεν του ρεύματος
του Γιάγκ-Τσέ-Γιάγκ υπεδείκνυεν αλληγατορικώς εις τους εθνοφρουρούς το ανέκδοτον της
εποχής

- Μαμά, είναι μακριά η Αμερική?

- Σκάσε και κολύμπα!

Και ο Σαββόπουλος δεν ξέρω ούτε ΄γω τι έκανε. Λέγω! 1968. Μ’ακούεις Λεονάρδε Κόεν?
Σκάσε ανόητε! Καλά, σκάω, πάμε παρακάτω.



Τον μήνα Αύγουστο άπαντες, και οι πέντε, διακοπεύαμε στο σπίτι του ενός, του Γκέτζ,
[ εκ του Βαρώνος Γκατζώλιο Σισιλιάνο] στον Αη-Γιάννη. Τότε και το απεικόνισα με τα
σπασμένα τα παστέλ, τώρα και την ποστάρω την εικόνα του. Τότε η αυλή του είχε στρώση
με πλάκες Πηλίου, τώρα είναι τσιμεντωμένη. Τότε κανένας μας δεν έψαχνε να μάθει τι
καπνό φουμάρει ο άλλος , τον δέχονταν σε όποιον ρόλο ήθελε αυτός να παίζει, τώρα το
ψάχνει ο καθένας μας να κάνει ψυχανάλυση σε ζωντανούς και πεθαμένους. Και μέναμε εκεί
και την περνούσαμε ωραία και καλά, σε ένα Πήλιο που μόλις είχε ιδεί την άσφαλτο και
Γερμανούς τουρίστες, χωρίς αμπά, χωρίς βαμπά, χωρίς μουντού και γκάγκα. Και παίζαμε
την πόκα μας καταμεσής στον παραλιακό δρόμο του Αη-Γιάννη κάθε απόγεμα, και το
βολτάραμε κάθε βραδάκι φορώντας σεντόνια, για να ακούμε την επαύριο στα καφενεία πώς
ήρθαν σεισμολόγοι από τη Σουηδία και μελετάνε την παλίρροια. Αυτά κάναμε αντίς να
οργανωθούμε σε καμιά αντιστασιακή ώστε να έχομεν και μείς μιαν αξιοπρεπή καριέρα
στην μεταπολίτευση.

Μια βραδιά που λέτε, ο δια του εξαφανιζόλ εξαφανισθείς Βασίλης ή Παλάντζας, που
αγαπούσε μια συμφοιτήτρια του, την Φρίντα, και ήταν ο πλέον σοβαρός, λιγόλογος και
αμίλητος , εκεί που παίζαμε την πόκα μας στο ξύλινο τετράγωνο τραπέζι κάτω από τον
γυμνό κρεμάμενο λαμπτήρα, σηκώνεται, παίρνει μια μισόκιλη Μαλαματίνα και την
κατεβάζει απνευστί σαν καμι-κάζε, σαν φλεβοτόμος, σαν Βοκκάκιος κι ενώ εμείς οι
υπόλοιποι του λέγαμε με το ένα μάτι μπράβο-άξιοοος, και με το άλλο κλέβαμε τα φύλλα,
μπάμ! οριζοντιώνεται τάβλα στο πάτωμα ξερός και κόγκολος. Έπεσε αλύγιστος σαν
φουρναρόξυλο κατά πίσω, το θυμάμαι σαν τώρα.



Ο Παλάντζας, που ως προείπα ήταν ο πιο σοβαρός από όλους. Aγαπούσε την Φρίντα
σιωπηρά, ως Παπατάτσι. Σε κανέναν μας δεν το είχε ομολογήσει, ούτε και στην ίδια.
Τώρα, χωρίς να καταλαβαίνουμε καλά καλά τι έπαθε και γιατί, τον μεταφέραμε σε
ένα διπλανό δωμάτιο με κρεβάτι, ξερον και σε κόμμα, σαν τον Χριστό στην αποκαθήλωση,
και ακροποδητί, να μη μας πάρουν μυρωδιά οι οικογένειες που νοίκιαζαν στα διπλανά
δωμάτια, αλλά και οι γέροι μου, που διακοπευαν και αυτοί εκεί, από κοντά, να μην του
λείψει του κανακάρη τους του Γούφα η καταπίεση η οικογενειακή και δεν ωριμάσει σωστά
η ψυχασθένειά του. Τον μεταφέραμε λοιπόν όπως ο Οδυσσέας , κατάσκοπος νυχτερινός μεσ’
το στρατόπεδο το Τρωικό θα μετέφερε στην πλάτη του Πάτροκλου το πτώμα, αν είχε γραφεί
διαφορετικά η Ιλιάδα.. Και φωνάξαμε τον γιατρό. Αυτός ήταν ο Σπύρος, ο δεύτερος που έχει
πλέον εξαφανιστεί μετά τον Παλάντζα, δια της μεθόδου του αποθανείν είπαμε αυτός, και
ήταν δευτεροετής στην ιατρική, άρα ο γιατρός. Ήτανε ο δεύτερος μετά τον Παλάντζα και
στην σοβαρότητα και την ολιγολογία, απλώς διέφερε διότι είχε το χιούμορ του κουμμουνιστή
[?] διανοούμενου της εποχής, κάτι ανάμεσα σε Βάρναλη και Ρίτσο δηλαδή. Τρίτος στην
σοβαρότητα ερχότανε ο Γκέτζ, και θα έβγαινε πρώτος, πιο μπροστά και από τον Παλάντζα,
αν δεν μας μίλαγε συνέχεια για γκόμενες και για ψολομουνίδια. Οι άλλοι δύο, Πετεφρής και
Γούφας, ήτανε από σοβαρότητα άστα να πάνε…Ο Πετεφρής είχε μια μεγαλοπρεπέστατη
μόνιμη αντι-σοβαροφάνεια, ο δε Γούφας συνδυασμός παλιάτσου, κλόουν και Καραγκιόζη
με ολίγην κουλτουροπασπαλιζασιόν, ως ακριβώς το μπούκοβο μεσ’ τον πατσά.

Ξαπλάραμε λοιπόν το πτώμα κλείσαμε και το φως μη μας χαμπαριάσουν οι διπλανοί και
στο ψυθιριστό προσπαθούσαμε να τον σώσουμε από την οξεία δηλητηρίαση του αλκοόλ.
Αυτός ο καργιόλης όλο το απόγεμα τσούκου τσούκου έπινε στα κρυφά στην υγεία της
Φρίντας και μόλις κατέβασε και την μπουκάλα μονορούφι ξεράθηκε. Μιά ώρα τον
παλεύαμε και τίποτα, παρέμενε ετοιμοθάνατος. Είχε ζέστη σκασμό, όλα κλειστά να μην
ακουγόμαστε, μείναμε με τα σώβρακα και καταϊδρωμένοι από την αγωνία, ώσπου εγώ
κάτι τον άκουσα να ψιθυρίζει, έβαλα αφτί, έλεγε ΦΡΙΝΤΑΑΑΑ…Ο ΚΑΠΝΟΣ ΚΑΝΕΙ ΦΙ,
Ο ΚΑΠΝΟΣ ΚΑΝΕΙ ΦΙΙΙ….. οπότε πέφτω πάνω του και τον αγκαλιάζω τον καψουροκαμένον,
αρχίζω να τον χαϊδεύω και να κάνω την Φρίντα, για να ηρεμίσει, και να του λέω, έλα
Βασίλη, είμαι η Φρίντα, σ’αγαπάω, ηρέμισε, η Φρίντα είμαι, και οι άλλοι τρεις όρθιοι μας
κοίταζαν και περίμεναν το θαύμα, γιατί, με το είμαι η Φρίντα που του έλεγα άρχιζε να
συνέρχεται. Και εκεί πάνω, ανοίγει την πόρτα η μάνα μου που μας έψαχνε, μας βλέπει
αγκαλιά ξεβράκωτους και να του λέω του Βασίλη πως είμαι η Φρίντα και να τον χαϊδολογάω
στα σκοτάδια μπρος στους άλλους τρεις, και τσακ! Πέφτει κι αυτή τέζα κόρδα λιγόθυμη.
Δεύτερος νεκρός. Αυτά που λέτε.

Τώρα στο διαταύτα, το συμπέρασμα λέω πως είναι το εξής. Από τους πέντε, οι δύο πλέον
σοβαροί εξηφανίσθησαν, ο μεσαίος σοβαρός κομμεντάρει και οι δύο ασόβαροι έχουνε
blog,
ο ένας γράφει καθημερινώς Σοφίες και ο άλλος Σάχλες και δι αυτής της μεθόδου περνάν
τόσο καλά ώστε θα αργήσουν να εξαφανιστούν.

Λες το blogάρειν να χαρίζει και μακροζωία? Όπερ έδει δήξαι

* Με τα λίκνια και τους μπλοκαραίους που περιτριγυρίζουν τον "ποιητή του παρόντος"
Γούφα απόλαυσε να παίζει η reception. Καλά να πάθει όποιος της το ανέθεσε :)

Ετικέτες


Permalink για το "Μπακουρο-blogo-φιλοι ή το ελιξήριον της νεότητος"

28 Comments:

Anonymous ι μακροζοήα ίνε απάτι said...

Ωραίες οι παράλληλες εκδρομές.
*
Έστησε ο Έρωτας χορό
Με τον ξανθόν Απρίλη.
Και τρωγόπιναν οι φίλοι
Τσιριτρί τσιριτρό.
*

2 Μαρτίου 2007 - 9:19 π.μ.  
Blogger ΓΟΥΦΑΣ said...

και εσεις ισθε και ι διο Μινοταυροι που οταν μπενω στον λαβυρινθο που κρυβεσθε ουτε κομμαντ δεν καταβερνω να κανω,,,
Μι γελας, ετσι ακριβως ινε!!!

2 Μαρτίου 2007 - 11:12 π.μ.  
Blogger Rodia said...

μα γιατί δεν έρχονται και οι δικοί μου φίλοι εδώ πέρα να παίτσουμεεεε... σνιφ σνιφ σνιφφφφφφφφφφφφφ φφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ φφφφφφφφφφφφφφφφφφφ ΜΠΟΥΧΟΥΧΟΥ
(σκατόπαιδα! φρίκη το κείμενο! απαίσιο! απαισιότατο λέμε)

2 Μαρτίου 2007 - 11:49 π.μ.  
Blogger Rodia said...

χμμ.. τώρα που το σκέφτομαι.. μπορεί να μην είμαι κάπου "μέσα" αλλά κάπου "απέξω".. εχμ..

2 Μαρτίου 2007 - 11:51 π.μ.  
Blogger Rodia said...

Τελικά, το κείμενο με προβλημάτισε!:-)

2 Μαρτίου 2007 - 11:51 π.μ.  
Blogger oistros said...

Τα παιδία παίζει και .. μπλοκάρει και .. λινκάρει :)
Ροδιά μέσα είσαι, λέμε. Ξανακοίτα :)
Κύριε Γούφα .. Μίκυ και Γκούφη το κάναμε το "πεντάστερο". Θα ρθει κι η Walt Disney να ζητήσει πανωπρούκια. Να στε καλά .. που μειδιάσαμε και σήμερις :)

2 Μαρτίου 2007 - 11:55 π.μ.  
Anonymous kεριακελιβaνιάγοuφας said...

εγω δεν καταλαβενι αλλα γελαει κε γω μαζι..κατι πλακα θα εχι λέω...

2 Μαρτίου 2007 - 12:11 μ.μ.  
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Αυτά κάναμε αντίς να
οργανωθούμε σε καμιά αντιστασιακή ώστε να έχομεν και μείς μιαν αξιοπρεπή καριέρα στην μεταπολίτευση.


E,αυτά κάνατε και όπως στρώσατε θα κοιμηθείτε... φαντάζεσαι τον Πετεφρή
Νομάρχη Θεσσαλονίκης να πετάει χαρταετούς σε σχήμα Χαμαιδράκοντος ή εσένα να χεις γίνει τυρέμπορασ στα
Φριτζιλιάνικα;-)

2 Μαρτίου 2007 - 1:10 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Γουφ!!! Γουφ!!!!!

Σ;))))

(μα γιατί το βλέπω διπλό το Φιλοξενείον Σήμερις;;;;)

2 Μαρτίου 2007 - 1:40 μ.μ.  
Blogger Athanassios said...

Ωραίος χαβαλές.... Να ρωτήσω μόνο: η μαλαματίνα κι η νεκρανάσταση πήγαν χαμένες ή ενέδωσε η Φρίντα?

2 Μαρτίου 2007 - 2:36 μ.μ.  
Anonymous mpampakis said...

Αν το blogάρειν είναι το μυστικό του αθάνατου νερού, τότε δεν πρόκειται να το κουνήσω από δω μέσα!

Επίσης: τελικά η Μαλαματίνα είναι πιο παλιά απ' όσο φανταζόμουνα! ;^)

2 Μαρτίου 2007 - 2:39 μ.μ.  
Blogger anonymous_bythelake said...

Λες το blogάρειν να χαρίζει και μακροζωία? Όπερ έδει δήξαι

Είστε αρκετά μικροί για να είστε γέροι και αρκετά μεγάλοι για να είστε παιδιά.
...θα πρέπει όμως να περιμένουμε αρκετά ακόμη για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα, lol.

2 Μαρτίου 2007 - 2:59 μ.μ.  
Blogger ATHENA said...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΜΠΛΟΓΚΟΜΝΥΣΤΗΡΙΕ ΜΟΥ :-)))

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΑ ΕΚΑΝΑ ΣΤΟ ΠΡΙΒΕ...

2 Μαρτίου 2007 - 4:53 μ.μ.  
Blogger Γιώργος Μίχος said...

Μπορώ να ακούω;

2 Μαρτίου 2007 - 5:52 μ.μ.  
Anonymous πετεφροκλαίγων said...

κσεχασιαρι το εκσινταεφτα ιταν οχη το εξινταοκτο

2 Μαρτίου 2007 - 7:13 μ.μ.  
Blogger ΓΟΥΦΑΣ said...

ΧΟΙΡΟΒΟΣΚΟΣ αρχηγος στη διωξη ναρκωτικων θα ημουν μπρε!

ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ ραντεβου αυριο στις σαχλες, εχει νιαου νιαου.

ATAHNASIOS που να θυμαμαι...ο ΠΕΤΕΦΡΗΣ θα ξερει που κραταει αρχεια για ολα !

MPAMPAKIS μαλλον ηταν, θυμαμαι το εργοστασιο της διπλα στο γυαλο, στο καραμπουρνακι.

ANONYMOOUS-BYTHELAKE-FLEEDWOOD MAC kαι Σια
σωστός!αυτο ειναι το ροκλρολ, περιμενεις για να μενεις ζωντανος, μεχρι που γινεσαι μπράικολαξ.

ATHENA ε, ελεγα να τ'αφιερωσω στον Σπυρέτο, αλλα οι πεθαμενοι με τσι πεθαμενους και οι ΖΩΝτανοι με τσι ΖΩΝτανους, ε?

ΜΙΧΟΣ τι να ακουεις μπρε τζανουμ? μουσικην θα βαλω σε κανα τερμηνω. εχω και δικα μου ! κομματια, θα γινει του ΚΚΚούφα.

2 Μαρτίου 2007 - 7:20 μ.μ.  
Blogger ΓΟΥΦΑΣ said...

ΠΕΤΕΦΡΟΔΑΚΡΥΣΜΕΝΕ ναι ναι, το 1867, με τον Μπουφαλο Μπιλλ, το τραγουδι των Μπιτλς...

2 Μαρτίου 2007 - 7:25 μ.μ.  
Blogger A.F.Marx said...

Tα σεντόνια ήταν Πειραϊκής Πατραϊκής- ντύνει-στολίζει-νοικοκυρεύει;

2 Μαρτίου 2007 - 7:46 μ.μ.  
Blogger ΠΕΤΕΦΡΗΣ said...

Καλά, είσαι άπαιχτος! Βεβαίως και είχαμε τρελαθεί με το Bungalow Bill,αλλά αυτό ήταν στο white album, δυό χρόνια αργότερα.Μεταξύ 1965 και 1969 έχεις μιά σούπα στο κεφάλι σου.Ίσως επειδή σου άρεζε πολύ, ίσως γιά άλλον λόγο. Καθώς επιτέλους βάζω τάξη στο (επιστολικό τουλάχιστον..) αρχείο, διαβάζω κάτι κείμενά σου και απορώ. Είχες ποτέ σου οικόπεδο στην Φούρκα, το οποίο μάλιστα σου είχα ζητήσει γιά μιά επένδυση, το 1976; θυμάσαι κάτι επ΄αυτού;Αν τα ανεβάσω όλα αυτά, θα γενείς ο άτυπος εμπνευστής πολλών ποιητικών ιδεών, όχι μόνον δικών μου...

3 Μαρτίου 2007 - 8:04 π.μ.  
Blogger ΓΟΥΦΑΣ said...

Τωρα κυριε MARX ο αλλος, που με ξερι σαν την καλπικι δεκαρα λεει οτι εχω γιουβαρλακια στον ενκεφαλο, κι εσεις -ζητατε να σας πω - τι μαρκα σεντονιώ - ειχαμε τοτε στο κρεβατι- προκειται για απάτη - μα ειναι πια φευγάτη. Ζήτω ο βωβος κινηματογραφος μπορω να πω μονον, και μαλιστα και χωρις υπότιτλους λεγω.

3 Μαρτίου 2007 - 8:34 π.μ.  
Blogger ΓΟΥΦΑΣ said...

Kai τι πειράζει μπε ΠΕΤΕΦΡΟΤΖΑΝΟΥΜ?
Τα παντα ειναι σχετικα δε λεγαμε στο νιπιαγωγιο? Στειλε αυτο για το οικοπεδο, μηπως ειναι συμβολεο, να παω να τοπουλισω, ολα ταλλα ταφαγα, να φευγι κιαυτο, αντε.

3 Μαρτίου 2007 - 8:39 π.μ.  
Blogger Athanassios said...

Να κάνω αλλη μια ερωτηση....
Κατω άπό τις κελεμπίες φοριέται βρακί ή όχι? τι μόδα επικρατεί για να ξέρω !!!

3 Μαρτίου 2007 - 2:34 μ.μ.  
Blogger ΓΟΥΦΑΣ said...

ΑΤΗΑΝΑΣΙΟΣ ''τραααβα μπρος και μη σε νοιαααζει- τραααβα μπρος και μη σε μεεεελει...''ξαναρωτα οτι θες, κι εγω θα σ'επισκευτω να ρωτησω κατι, εχω ταξει ποστ για εναν δισκο του Χαλαρη και δεν μπορω να βρω ακρη.

3 Μαρτίου 2007 - 4:28 μ.μ.  
Blogger Athanassios said...

για το Χαλαρη ό,τι θέλεις...!!

3 Μαρτίου 2007 - 10:35 μ.μ.  
Blogger thas said...

Βρε τα κακόμοιρα όλα. Το ένα γράφει χειρότερα από το άλλο! Κι από χιούμορ; τι να πεις. Γραβατωμένοι έτσι όπως είναι μπορούν να γελάσουν ντιπ;

(μπράβο βρε... "παρέα". Είστε σπουδαία.)

4 Μαρτίου 2007 - 12:47 π.μ.  
Blogger ΓΟΥΦΑΣ said...

ΤΗΑS ευχαριστω πολυ εξ ονοματος ολων, ζοντων τε και εξαφανισθεντων, καλα που μου το θυμισατε εχω φωτογραφιαν κε απο τον κερον που φορουσα παπιγιον με σαγιοναρας, να την ποσταρω προσεχως να δεσει...

ATHANASS θα τα πουμε θα τα πουμε το θεμα ειναι ατελειωτο...αν αξιζε δυο φραγκα η Ακαδημια και αυτος και ο μακαριτης ο Ηλιας θα επρεπε να ησαν Ακαδημαικοι νομιζω. Ε, και ο Γουφας βεβαια

4 Μαρτίου 2007 - 8:59 π.μ.  
Anonymous Γκετζ said...

...ρίχτε πέρλες στα γουρούνια

Γαλλική παροιμία


Γούφα,εσύ παραδίνεις τη ζωή σου αλλά οι περισσότεροι εδώ, μήτε την χλαμπάτσα τους.
Μήπως αποφάσισες να ενταχθείς κοινωνικά, ή το αυτοκαταστροφικό ντελίριουμ συνεχίζεται κανονικά;

6 Μαρτίου 2007 - 10:21 π.μ.  
Anonymous Γκετζο άει σοι οικτίρει said...

Γούφα,

η πραγματικότητα έχει αλλάξει τόσο, που μήτε με δυο μακροτενείς πορδές δεν μπορούμε να την προσεγγίσουμε.
Σε δικαιολογώ μόνον, επειδή, έτσι ήσουν πάντα, σαν μικρή τιράντα.

Άντε, να δώκουμε ραντεβού στο Πήλιο και πάλι, με τις γκραβάτες να μας σέρνουν οι Λαϊδες και νά ναι όλοι ευχαριστημένοι.
Ο τοις σκυμβάλοις συνονθυλευόμενος υπό των ορνίθων κατατρώγεται. Ξέρω την απάντησή σου ...στ απαυτά σου..

6 Μαρτίου 2007 - 10:28 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home